Proloog
Het begon allemaal 3 dagen voor kerstmis op Hawaii…
De Kerstman had heel kerstmis weer zoals elk jaar perfect geregeld,
en hij had nog net tijd om voor kerstmis even een vakantieuitstapje naar Hawaii te maken.
Hij wist alleen niet, dat deze mini-vakantie rampzalig zou uitpakken.
Hoofdstuk 1
22 december, 13:00 – Centrum Hawaii
De kerstman kwam aan op Hawaii en stapte uit zijn arreslee,
aan zo’n ding had hij niet veel daar, omdat er toch geen sneeuw lag.
Zijn rendieren parkeerde hij in de speciale rendier-vakken,
en fluitend liep hij richting een autoverkoper.
Eenmaal binnen gekomen, zag de kerstman dat hij op de goede plek was gekomen.
De duurste auto’s stonden er geparkeerd, in de mooiste kleuren!
Hij riep verheugd: “Ik wil graag een auto kopen, geld speeld geen rol”,
Dat kon hij wel zeggen, omdat hij dankzei zijn drugsplantage op de Noordpool toch genoeg geld had.
De autoverhuurder glimlachte en zei:
“Probeer deze Aston Martin One-77 eens,
voor maar 1,5 miljoen euro is hij van u!”
De kerstman keek verbaasd en vroeg:
“Betalen jullie hier op Hawaii dan niet met Dollars?”
Waarop de verkoper zei: “Eigenlijk wel, maar dat is weer zoveel gedoe voor het verhaal…
en voor ik het vergeet, u kunt hier gewoon pinnen!”
De kerstman pakte zijn pinpas uit zijn portemonee en betaalde.
Wat hij alleen niet wist, was dat precies op dat moment,
zijn pinpas ingescand werd, en een kopie samen met de code, opgestuurd werd naar de Noordpool.
Nietsvermoedend stapte de kerstman in zijn nieuwe Aston Martin One-77, en scheurde weg.
22 december, 14:30 – Strand Hawaii
Het was nog steeds broeiheet op Hawaii,
en de kerstman probeerde een beetje bruin te worden op het strand.
Intussen sloop een onbekend persoon, met puntige oren door de stad,
richting het strand…
Langzaam kwam deze persoon dichterbij de kerstman,
maar gelukkig rook de kerstman hem al op 100 meter afstand.
Het was één van de junk-elven, die altijd drugs bij de kerstman haalden.
Hoe komt hij nou hier, dacht de kerstman. Hij zal wel stiekem in de arreslee zijn meegelift.
Hij wist niet, dat deze junk-elf eigenlijk met een super-deluxe privé vliegtuig op Hawaii was gekomen.
“Wat mot je?!” snauwde de kerstman.
“Ik kom je waarschuwen!” zei de junk-elf.
“Hoezo moet JIJ me nou weer waarschuwen?”
“U bent in levensgeva…”
Verder kwam de elf niet, want opeens begon hij te piepen en ontplofde hij.
Gelukkig stond één van de rendieren van de kerstman aan een struik om de hoek te grazen,
En sprong tussen de exploderende junk-elf en de kerstman in.
Door de reusachtige explosie vloog ook het rendier in brand,
maar ’t was rudolf niet, en de kerstman leefde nog, dus veel maakte dat niet uit.
Geschrokken rende hij weg, en rende naar zijn arreslee, die nog in het centrum stond.
Eenmaal daar aangekomen sprong hij erin, en hij wou al zijn rendieren aansporen,
tot hij plotseling ontdekte dat hij zijn Aston Martin One-77 nog bij het strand geparkeerd had staan!
Snel stapte hij weer uit de arreslee en rende naar het strand,
zo voelde hij toch wel weer de nadelen aan zo gezellig en dik zijn,
en die bontjas was ook niet zo prettig in de hitte…
en eenmaal bij het strand aangekomen was hij helemaal rood,
en het zweet gutste uit zijn zweetklieren..
Hij wou al in zijn auto stappen, maar bedacht zich.
Het was natuurlijk zonde om in zo’n mooie auto te stappen, terwijl je zo erg zweet.
Gelukkig had hij een zwembroek onder zijn bondjas,
en snel trok hij zijn bontjas uit, en renden hij en zijn vetrollen het water in.
Na een kwartiertje was hij wel schoon en droogde hij zich af aan zijn bondjas.
Plotseling hoorde hij geweersschoten, ze hadden hem gevonden!
Snel stapte hij in zijn Aston Martin One-77 en scheurde weg.
In zijn achteruitspiegel zag hij zijn belagers al aanscheuren,
Het was een groep, van twee mannen op motors met een zonnebril op,
en nog twee zwarte auto’s, waarin in elke auto ook weer twee personen zaten.
De kerstman begreep wel dat dit foute boel was,
en scheurde een willekeurig steegje in,
Meteen had hij daar spijt van, want het liep dood!
Snel maakte hij een draai van 180° en reed er nog net optijd uit.
Hij was hierdoor veel tijd verloren,
en hoopte ze af te schudden door een zandweg in te rijden.
De zandweg liep uit in een krakkemikkige touwbrug,
die duidelijk alleen voor voetgangers was gemaakt.
Hij gaf nog wat extra gas, in de hoop door de vaart het te halen,
maar hij had pech… Net in het midden van de brug, liet het uiteinde los,
en stortte naar beneden.
Gelukkig reden de motors net ook de brug op,
en door het gewicht daarvan werd het midden van de brug omhoog gelanceerd,
en kwam de kerstman toch nog aan de overkant.
Ook hij vond dit allemaal erg onwaarschijnlijk, maar dat maakte nu toch niet uit.
Jammer genoeg merkten de twee auto’s dat de brug in was gestort,
En namen snel een zijweg, in de hoop zo ook bij de kerstman aan te komen.
Het was inmiddels al bijna 4 uur, en omdat de kerstman nog steeds niet terug was gekomen,
Gingen de rendieren maar zonder de kerstman weg…
Hoofdstuk 2
22 december, 16:00 – Zandweg Hawaii
De kerstman reed nog steeds met een rotvaart over de zandweg,
die langzamerhand steeds modderiger werd.
Terwijl hij net de tomtom aan het instellen was,
lette de kerstman niet op de weg, en reed zo een rivier in!
Onmiddelijk werd hij meegesleurd door de stroming.
Hij probeerde uit zijn auto te komen door een raampje in te tikken,
net als in dat GTA spelletje dat hij net had gekocht voor zijn DSi.
Hij kon alleen het hamertje niet vinden!
De stroming werd steeds sneller,
en het was moeilijk adem te halen omdat er steeds allemaal water de auto binnen klotste.
Gelukkig werd de auto een paar keer tegen uitstekende rotsen gesmeten,
en één van die rotsten ging dwars door de voorruit!
Snel zwom de kerstman uit de auto,
en klom erop, om de auto als vlot te gebruiken.
Hij keek om zich heen, en merkte dat hij in de jungle zat.
opeens hoorde hij het geluid van een helikopter!
Hij begon met bijde armen te zwaaien in de hoop dat de helikopter hem zou zien en kon redden.
De helikopter begon al lager te vliegen, maar net op het moment dat de helikopter laag genoeg was om een touwladder te kunnen laten zakken,
vloog er met volle snelheid een raket tegenaan!
De kerstman werd door de klap van zijn auto gegooid en viel in het water.
Snel begon hij tegen de stroming in te zwemmen,
want hij hoorde al ver weg het gebulder van een reusachtige waterval.
Door al het vet zonk hij veel te snel,
en hij had de kracht er niet meer voor om verder tegen de stroming in te zwemmen.
Steeds vaker werd hij onder water gedrukt, nauwelijks tijd om lucht te happen.
Opeens knalde hij met zijn hoofd tegen een rotsblok.
De kerstman proefde bloed en raakte in paniek!
Hij kon niet meer bij het wateroppervlak komen om adem te halen,
en de waterval kwam steeds dichter bij.
net toen hij bijna flauwviel,
viel hij opeens in een vrije val naar beneden, de waterval af…
Hij zag de grond steeds dichter bij komen,
maar nét voordat hij de grond raakte,
werd hij opgevangen door een arreslee!
Glimlachend raakte de kerstman buiten westen…
22 december, 17:00 – Jungle Hawaii
De kerstman werd wakker en het duurde even voordat hij zich herinnerde wat er allemaal was gebeurt.
Hij keek om zich een en zag dat hij in junglehutje zat,
Hij pakte zijn iPhone uit zijn jaszak om te checken of hij het nog deed,
eerst wou hij niet aan, maar gelukkig had hij een stopcontact in zijn hutje,
en na de iPhone even in de oplader gestopt te hebben, deed hij het weer perfect.
Hij liep zijn hutje uit en keek om zich heen, het begon al te schemeren,
maar het was nog steeds erg warm en benauwd.
Plotseling begon het te regenen, en niet zo´n beetje,
het kwam met bakken uit de hemel,
en het begon ook nog te stormen!
Snel ging de kerstman weer terug in zijn hutje,
die gelukkig helemaal waterdicht was.
Jammer genoeg was zijn hutje da weer niet winddicht,
en de kerstman haalde nog nét op tijd zijn iPhone uit de lader,
want onmiddelijk nadat hij dat had gedaan werd het hutje weggeblazen.
Hij ging snel naar zijn arreslee,
maar hij kon hem nergens vinden!
Zouden de rendieren dan al zonder hem weggegaan zijn?
Opeens hoorde hij het geluid van een auto’s.
Het waren zijn achtervolgers!
De kerstman bedacht, dat het veiliger was om maar met ze mee te gaan,
dan dat hij hier zou sterven in de storm.
“Ik geef me over!”, riep de kerstman in de hoop dat ze hem zouden horen.
Onmiddelijk werd hij vastgepakt, geboeid en in één van de auto’s gestopt.
Het paste net.
Gelukkig kreeg hij geen blinddoek voor, dus hij zag waar ze heen gingen.
Ze reden langs de kust van Hawaii, waar het niet regende, en de zon langzaam in het water zakte.
De palmbomen wiegden langzaam heen en weer door de wind.
En er waren kleine golven in het water.
De kerstman was zo moe van alles dat hij had meegemaakt, dat hij al snel in een diepe slaap viel.
Hoofdstuk 3
23 december, 5:00 – Sahara Woestijn
De kerstman werd wakker en opende zijn ogen,
meteen keek hij recht in het felle licht van een tl-buis.
Hij zat vastgebonden in een stoel, en kon met geen mogenlijkheid loskomen.
“Wat motten jullie van me?!” vroeg de kerstman.
Een mooie blonde vrouw kwam naar hem toegelopen en gaf hem een knipoog.
“We willen je graag inhuren als undercover geheim agent.”
“Hoe kan dat nou?!” zei de kerstman verbaast. “Ik moet toch voor kerstmis zorgen?”
“Ja daarom moeten we ons ook haasten” zei ze, en ze zette haar zonnebril weer op.
De kerstman kon natuurlijk geen nee zeggen tegen zo’n schoonheid,
en vroeg: “Wat wil je precies dat je voor je doe?”.
De vrouw begon zich langzaam uit te kleden en fluisterde.
“Ik wil graag dat je…”
Verder kwam ze niet want plotseling kwamen er twee mannen met zonnebrillen aanrennen,
“Ze wil graag dat je meedoet aan onze spelshow, en als je weigert, dan geven we je aan bij de politie voor drugshandel en halen we al het geld van je pinpas, want we hebben een kopie én de code.”
“Waarom een spelshow dan?” vroeg de kerstman.
“We weten zeker dat de organisatoren van de spelshow behalve de hoofdprijs, ook nog een schaal koekjes ergens hebben liggen, die moet jij de pakken zien te krijgen.”
“Maar wat is er dan zo speciaal aan die koekjes?”
“Ze zijn lekker.”
“Maar daar heb ik helemaal gaan tijd voor!” riep de kersman geschokken. “Overmorgen is het al kerst!”
“Dat komt wel goed, we hebben een tijdmachine ontwikkeld, en zo kan je terug in de tijd gaan na de spelshow!”
De kersman keek bedenkelijk, maar bedacht zich dat hij geen keus had.
“Kom maar op dan! Wacht eens.. hoe heet die spelshow eigenlijk?”
“Ter land, ter zee en in de lucht” Zeiden de mannen met zonnebrillen ik koor.
Dat vond de kerstman best knap, aangezien het toch moeilijk is om iets met z’n tweeën in koor te zeggen.
“Volg mij maar, ik bereid je voor.” zei de blonde vrouw, en als gehypnotiseerd liep de kerstman achter haar aan.
Ze gingen door een deur naar buiten, waar de kerstman het prachtige zicht had op een opkomende zon en een reusachtige zandvlakte.
“We zitten in een woestijn!” riep de kerstman verbaasd.
“Hoe raad je ‘t…” zei de vrouw verveeld.
“Maar ter land ter zee en in de lucht word toch niet hier gehouden?”
“Nee daar heb je gelijk in, dus begin maar alvast met lopen!”
Ze ging op zijn rug zitten en met een zweepje spoorde ze hem aan.
De kerstman vond dat wel lekker, maar niet voor lang.
23 december, 8:00 – Sahara Woestijn
Een paar uur later waren ze nog steeds niet uit de woestijn.
Opeens kwam er een man op een kameel aangehobbeld.
De kerstman riep verheugd: “Sir, can you give us a lift?” in de hoop dat de man engels sprak.
Waarop de man zei: “Ik praat gewoon Nederlands idioot! Iedereen in dit verhaal praat nederlands, anders is het weer zoveel gedoe voor de lezers op alles te vertalen!”
“Oja, was ik vergeten..” zei de kerstman beschaamd.
“Er is alleen nog ruimte voor één persoon op de kameel, de anders zal er achteraan moeten lopen. Degene die het hardst heeft gewerkt, de meeste dorst heeft en het allermoest, eehm, het moeiste? Nee het is toch, het moest. Of het vermoeist. Kan ook. Nouja, hoe dan ook, degene die niet meer kan mag op mijn kameel. Dus wie kan niet meer?”
De kerstman had niet eens meer de kracht om zijn hand op te steken,
maar de blonde vrouw sprong al van hem af, en zei: “Dat ben ik, de kerstman heeft de hele reis op mijn rug gezeten, en nu hadden we nog maar net geruild.”
De kerstman schrok van deze leugen, maar had niet eens meer de kracht om er tegenin te gaan.
De vrouw ging lekker op de kameel zitten, en de kerstman kroop erachteraan. Die bontjas begon nu toch echt heet te worden…
23 december, 12:00 – New York
Nog drie uur later kwamen ze eindelijk bij een stad aan.
“Welke woestijn was dit eigenlijk?” vroeg de kerstman verbaasd met zijn laatste krachten.
“De Sahara woestijn, hoezo?”
“Nou dit is toch echt New York, daar ben ik al zovaak geweest, dat ken ik uit m’n kop. En daar grenst géén woestijn aan, en al helemaal niet de Sahara woestijn..”
“Wat boeit dat nou weer? Wees blij dat je in de stad bent.”
Ze bedankten de man met de kameel, en stapten in een taxi.
“We willen graag naar de spelshowtown.”
“Natuurlijk, dat is dan twintig dollar vooruitbetaling, en tien dollar per minuut extra.”
“Oh, sorry maar ik heb geen dollars bij me!” riep de kerstman.
“Dat was ook maar een grapje.. natuurlijk moet je met euro’s betalen, geloofde je dat nou echt?”
“Natuurlijk…” stamelde de kerstman en overhandigde de chauffeur een briefje van twintig.
Een half uurtje later kwamen ze aan in spelshowtown, het was een reusachtig deel van New York, waar alle spelshows werden gehouden, zo ook ter land ter zee en in de lucht.
Opeens bedacht de kerstman dat je bij ter land ter zee en in de lucht een voertuig nodig hadden.
“Waarin doe ik eigenlijk mee?” vroeg de kerstman.
“We hebben iets speciaals laten overkomen, waarmee je zeker wint!” was het geheimzinnige antwoord.
Langzaam liep de kerstman naar het ‘ter land ter zee en in de lucht’ deel.
“Loop een beetje door!” riep de blonde vrouw, “Anders krijg je van mij geen ‘extra prijs’ na de show…”
Meteen begon de kerstman sneller te lopen, en het voertuig waarin hij meedeed herkende hij al van een verre afstand…
Hoofdstuk 4
23 december, 12:45 – New York, Spelshowtown
Het voertuig waarin hij mee ging doen was zijn geliefde arreslee!
“Hoe komen jullie daar nou weer aan?! En waar zijn mijn rendieren?!”
“Maak je niet druk…” zei de blonde vrouw, “Die krijgen op dit ongeblik een beauty-care behandeling. En die arreslee hadden we zo te pakken, je weet hoe lekker rendieren pizza vinden…”
“Nee dat wist ik niet” zei de kerstman.
“Ok dan niet” zei de vrouw.
“Inderdaad” zei de kerstman.
“Goed” zei de vrouw.
“Klopt” zei de kerstman.
“Wat is dit een verwarrend en zinloos gesprek.” zei de vrouw.
“Inderdaad, klopt” zei de kerstman, en ze liepen naar de startlijn.
Het parcours was zo gemaakt, dat je eerst over een baan met groene zeep naar beneden ging,
daarnaa moest je over het water naar de bel,
en dan moest je zo snel mogenlijk de bel luiden.
Dat was een eitje met de arreslee, maar de kerstman had geen rendieren, dus hij kon niet vliegen!
“Hoe moet ik nou over het water met mijn arreslee?” zei hij verbaasd.
“We hebben wat ‘vervangende rendieren’ gehuurd.”
En plotseling kwamen er 6 bloedmooie vrouwen aangelopen, die al voor de arreslee gingen staan.
De kerstman werd nog roder dan hij normaal al was, maar deed alsof er niets aan de hand was.
“Je hebt nog ongeveer tien minuten om je voor de bereiden, om één uur begint het!”
De kerstman rende (zover hij dat kon) naar de kleedkamers en ‘bereidde zich voor’.
23 december, 13:00 – New York, Spelshowtown
Eindelijk was het moment daar, de kerstman was als laatste aan de beurt, dus moest eerst toekijken hoe een megadonaldduck,
een megahamburger,
een miniolifant,
een halve dierentuin,
een kauwgombal,
een ruimteschip,
een superpizza,
een auto,
nog een kauwgombal,
een megadeodorantbus,
een fruitellapakje,
een groot aantal saaie dingen die alleen voor snelheid waren gebouwd,
een nepkerstman in een nep arreslee,
een supervoetbal,
een pot pindakaas,
een vliegtuig,
een kartonnen doos,
en nog veel meer andere voertuigen de finish (niet) bereikten.
Toen de kerstman eindelijk aan de beurt was, was het alweer een uur later, en de spanning was om te snijden. Al kon je dat beter niet doen, want als je de spanning zou snijden ging ie dood en dan is er geen spanning meer en dat is veel te saai.
De kerstman ging bovenaan het parcours staan, met zijn zes hete chicks voor de arreslee,
en de blonde vrouw waarvan hij de naam nog steeds niet wist achterin de arreslee.
Onmiddelijk toen het startschot klonk, gingen de vrouwen in de groene zeep zitten en gleden naar beneden.
Jammer was alleen, dat de slee sneller ging dan die chicks,
en de achterste vier overleefden het dus ook niet.
Jammer dan, er waren er altijd nog twee over, en twee was genoeg.
Bij het water aangekomen kwam het voorste stuk van de arreslee los van het achterste stuk,
waardoor de kerstman met grote snelheid bij de bel was.
Hij had gewonnen, maar dat was niet genoeg.
Hij moest bij die schaal met koekjes zien te komen, anders was het allemaal voor niets geweest.
Na de prijs in ontvangst genomen te hebben, sloop hij naar het hoofdkantoor.
De vrouwen bleven buiten staan wachten, voor het geval dat er iemand aankwam.
Langzaam liep de kerstman naar binnen, hier stond geen schaal met koekjes.
Hij probeerde de deuren, maar alle deuren stonden op slot.
Plotseling kon de kerstman het niet meer inhouden,
en hij liet zo’n knetterscheet, dat het duideluik te horen was.
Hij hoopte dat niemand hem had gehoord,
maar plotseling hoorde hij een klik en er ging een deur open.
De kerstman begreep meteen wat er was gebeurt.
Eén van de deuren had een geluidsslot,
die kon je alleen openmaken door een bepaald geluid te maken,
en dat geluid had de kerstman net gemaakt.
Hij sloop door de deur, en zag de schaal met koekjes meteen.
De schaal stond in het midden van een grote, open ruimte,
en was beveiligd met 15 laserstralen die op verschillende routes bewogen.
Ook was er een elektrisch veld om de schaal heen,
en als dat veld onderbroken zou worden, zou de ruimte helemaal afgesloten worden.
In elke hoek, van de ruimte stond een camera, die alle bewegingen die niet thuishoorden registreerde.
De kerstman bekeek dit allemaal en glimlachde. Dit had hij al veel vaker gedaan.
Eerst haalde hij een bivakmuts uit zijn bondjas en deed die op, net als de handschoenen die hij in zijn jaszakken had.
Daarna trok hij zijn schoenen uit, en deed zijn jas en broek ook uit.
Zijn schoenen zette hij weg, en daarna maakte hij allemaal knoopjes uit de binnekant van zijn bondjas en zijn broek los,
en na een tijdje haalde hij er een strak zwart pak en een zwarte broek uit, van dezelfde stof als zijn bivakmuts en zijn sokken.
Hij deed het pak aan, en drukte op onzichtbare knopjes op zijn pols.
Plosteling werd hij onzichtbaar.
Dat werkte zo: Overal op het pak, zitten miniscule cameraatjes, zelfs over zijn ogen.
Ook zitten er overal op het kleine schermpjes, die live het beeld van de camera aan de overkant uitzenden. Hierdoor lijkt het net alsof hij onzichtbaar is.
De camera’s in de ruimte waren nu geen probleem meer, maar hoe kwam hij langs de laserstralen, en door het elektrischer veld zonder gepakt te worden?
De laserstralen waren niet echt een groot probleem, hij had genoeg ninja-cursussen gedaan in zijn lang leven,
en ook had hij op turnen gezeten.
Hij had alleen geen idee hoe hij de schaal met koekjes uit het elektrische veld kon halen zonder dat het alarm afging.
Plotseling wist hij wat hij moest doen.
Hoofdstuk 5
23 december, 14:15 – New York, Spelshowtown
Het was de kerstman opgevallen dat er vlak langs de schaal met koekjes geen laserstralen kwamen.
Daar kon hij dus gewoon staan.
Hij bedekte zijn ogen met iets van dezelfde stof als de rest van zijn pak,
waar je vanuit de binnekant wel doorheen kan kijken maar vanuit de buitenkant niet,
en zette ook daar het onzichtbaarheidsmechanisme aan.
Met een combinatie van technieken die hij met zijn ninja en turnen trainingen had geleerd,
ging hij zo tussen de laserstralen door, precies zoals het altijd in films gebeurt.
Toen hij bij de schaal met koekjes was aangekomen bleef hij even staan om op adem te komen.
Hoe kreeg hij nou die schaal met koekjes uit dat spanningsveld zonder dat de camera’s een vreemde beweging registreerden?
Opeens had hij een idee.
Maar jammer genoeg kon hij dat idee niet uitvoeren, want plotseling brak het plafond open,
en zag de kerstman boven zich een helikopter waar vrouwen aan touwen uit klommen.
Met korte rokjes.
Hij herkende ze onmiddelijk, het waren de drie vrouwen die hij ook net bij de arreslee had,
twee ervoor, en één achterin.
Ze riepen dat er weinig tijd was, en dat de tijdmachine niet meer zou werken als hij niet snel zou komen!
De kersman bedacht snel een plan. Deze kans kon hij niet over laten gaan,
en dat alarm maakt niet zoveel meer uit nu hij toch zo kon ontsnappen.
Snel pakte hij de schaal met koekjes uit het spanningsveld, en onmiddelijk gingen alle alarmen af!
De kerstman hield zich vast aan één van de touwen,
en terwijl er al mannen met machineguns in grijze pakken binnenkwamen,
werd de kerstman opgehesen de helikopter in, en van de kogels had hij geen last,
want zijn zwarte pak was helemaal kogelvrij.
Eenmaal in de helikopter aangekomen vlogen ze weer terug naar de basis op de sahara,
waar de tijdmachine stond.
Wat er tijdens deze vlucht allemaal gebeurde weet alleen de kerstman en zijn drie vriendinnen…
23 december, 14:45 – Sahara,Geheime Basis
Eenmaal op de basis aangekomen, was de kersman alweer helemaal omgekleed in bondjas,
en riep hij: “Ik ben er klaar voor, zijn we nog op tijd?”
Een man met warrig haar en een grote bril die naast de tijdmachine stond zei:
“Ik hoop het, want het klokje dat aftelt, was zonder dat ik het doorhad gestopt,
dus ik weet niet precies of hij al klaar is, of dat het nog te vroeg of te zelfs te laat is”
Snel stapte de kerstman in de machine.
“Er is geen tijd te verliezen dan! “ riep hij, “Stel je voor dat het al te laat is!”
“Maar als het te vroeg is…”
Verder kwam de professor niet, want de kerstman had al op de grote rode knop in de machine gedrukt.
Onmiddelijk zag de kerstman overal om zich heen een prachtige tunnel waar hij doorheen vloog.
Hij vroeg zich af hoever hij terug in de tijd zou gaan, hij hoopte niet te ver.
Plosteling zag hij een eind aan de tunnel komen en viel hij op de koude grond.
Gelukkig zorgde zijn dikke bondjas ervoor dat het verder geen pijn deed,
maar toch was het een vreemd gevoel, om zo door een reuzachtige tunnel op de grond te worden gedropt.
Hij herkende onmiddelijk de plek waar hij was, hij stond op de stoep bij zijn favoriete pizzakoerier,
waar hij altijd tijdens de kerstdagen even langsging om een praatje te maken.
De kersman deed de deur open en hoorde het vrolijke belletje dat boven de deur hing.
De man aan de toonbank herkende hem meteen en riep vrolijk:
“Ik dacht al, waar blijf hij nou, maar daar ben je dan toch nog!”
“Maar ik kom toch altijd op 22 of 23 december?” antwoordde de kersman verbaast.
“Man, ben je in de war ofzo? Het is al 24 december, het is morgen kerst!”
De kerstman schrok zich een ongeluk! In plaats van terug in de tijd te gaan, was hij juist vooruit gegaan!
Snel zei hij: “Sorry ik moet echt gaan, ik dacht dat het vandaag de 22ste was!”
Lachend zei de pizzakoerier: “Geeft niet joh, iedereen word ouder! Hier, neem deze pizza mee voor onderweg, dat gaat er toch altijd wel in?”
De kerstman bedankte de pizzakoerier en rende de deur uit. Dit was een ramp!
Hoe kon hij ooit alles regelen nu hij nog nauwelijks tijd had?
Als eerste moest hij zijn rendieren zien te vinden, die waren natuurlijk nog in spelshowtown!
Gelukkig konden die zelf wel terug komen, maar om er zeker van te zijn belde de kerstman Rudolph even.
Zijn iPhone deed het gelukkig nog en hij kreeg Rudolph al snel aan de lijn,
Rudolph vertelde dat ze hem overal gezocht hadden, maar nergens gevonden.
Snel legde de kerstman alles uit en Rudolph beloofde dat hij zo snel mogenlijk zou komen met de arreslee.
De kerstman kon niet veel anders doen dan wachten, en at zijn heerlijke pizza maar op.
Plotseling gebeurde er een wonder.
De kerstman zag een oogverblindend licht, en langzaam daalden er drie gedaantes naar beneden.
Toen ze eenmaal op de grond stonden, verdween het grote licht, en zag de kerstman wie het waren.
Het waren de drie vrouwen, die hij net nog had gezien, voordat hij met de tijdmachine gingen.
Nog voordat de kerstman iets kon zeggen zei de vrouw met de zonnebril.
“Net toen je weg was, zagen we dat je naar de toekomst was gegaan in plaats van naar het verleden,
we hadden zoveel medelijden, dat we meteen achter je aan zijn gereisd.”
De kerstman glimlachde en zei: “Bedankt, ik vind het heel aardig van jullie maar..
dat brengt nog steeds geen oplossing voor kerstmis!”
“Onee?” zei één van de vrouwen, die rood haar had, “Waarom was je dan naar Hawaii gegaan?
Toch zeker omdat je alles al in orde had?”
Verrek, dacht de kerstman, ze heeft nog gelijk ook!
“Dat was ik helemaal vergeten, kerstmis is inderdaad morgen pas,
en ik had alles al van tevoren geregeld!” de kerstman dacht nog eens na,
“Maar waarom zijn jullie dan achter mij aan gereisd als er toch geen probleem was?”
“We willen graag bij je komen wonen” riepen ze in koor.
De kerstman keek eerst even bedenkelijk, maar deze drie jonge vrouwen waren veel mooier dan zijn eigen veel oudere vrouw,
en hij had zoveel plezier met ze gehad, dat hij gewoon geen nee kón zeggen.
De drie meiden keken hem vragend aan.
“Het mag toch wel?” vroegen ze, en ze keken zo lief mogelijk.
Hier kon de kerstman niet tegenop, natuurlijk mocht het!
Hij huurde een hotelkamer, en aangezien kerst toch morgen pas was,
ging hij die nacht nog lang feesten, met zijn nieuwe vriendinnen.
Epiloog
Zo kwam alles toch weer goed,
De rendieren waren de volgende dag op tijd met de arreslee aangekomen,
en ondanks zijn kater ging het afleveren van alle cadeaus perfect.
Sommige mensen meenden die nacht andere gestaltes, behalve de kerstman, in de slee gezien te hebben.
Nu na het lezen van dit verhaal, weet je waarschijnlijk wel wie dat waren.
Het waren zijn drie nieuwe vriendinnen van wie hij nog steeds de namen niet wist.
De kerstman leefde de rest van het jaar een rustig leventje op de noordpool,
en dacht zo lang mogelijk niet aan de volgende kerst.
Eigenlijk had hij daar beter wel aan kunnen denken, maar dat vertel ik jullie volgend jaar…
The End
